Zauważyłem , że coraz trudniej spotkać normalnego człowieka do rozmowy. Nie chodzi o "głębię", ani o błyskotliwe frazy, tylko o zwyczajną wymianę myśli – bez potoku słów, bez filozofii dla samej filozofii. Coraz częściej rozmowa zamienia się w monolog, terapie albo demonstrację "własnej wyjątkowości". Albo w coś prostszego: brak szacunku, presje, spojrzenie z góry.Tymczasem normalność bywa bardzo cicha: uważność, prostota, ciekawość drugiego człowieka i umiejętność słuchania. Bez ról, bez pozy, bez potrzeby dominowania.Szkoda, że rzeczy tak oczywiste stały się dziś czymś rzadkim. Moze kawka razem wypad jestem spokojny ok 50 tki empatyczny facet moze spotkam tu szalona normalna kobiete
